London, Take Two



I could get used to this.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Μου πήρε το παιχνίδι μου!

Το πιο δύσκολο πράγμα που πρέπει να εξηγήσεις πιο συχνά σε ένα παιδάκι, είναι η έννοια της μοιρασιάς. Πρέπει να δώσεις στο παιδάκι να καταλάβει, ότι απλώς επειδή και το διπλανό παιδάκι παίζει για λίγο με το ίδιο παιχνίδι, δε σημαίνει ότι το παιχνίδι χάνεται για πάντα, ή ότι η διασκέδαση δεν μπορεί να είναι κοινή. Χθες, η Αγγλία έπαιξε με το παιχνίδι μας. Και δε μας άρεσε καθόλου . Χτυπήσαμε τα πόδια μας κάτω με μανία. Σκούξαμε. Βρίσαμε τους κακούς Άγγλους που μας πήραν το παιχνίδι. Δεν είναι μόνο ότι κανένας δε μας έμαθε να μοιραζόμαστε και ότι εξελιχθήκαμε σε ένα από τα πιο κακομαθημένα μυξιάρικα στον παιδικό σταθμό, είναι και ότι η μαμά μας μάς έχει φουσκώσει τα αυτιά με το πόσο φανταστικά παιδάκια είμαστε, και πόσο τα άλλα παιδάκια μας φέρονται άσχημα επειδή μας ζηλεύουν, βρε! Η Αγγλία χθες, υπό την καθοδήγηση του Danny Boyle, είχε την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου 2012. Ήταν επιτυχημένη τελετή; Απολύτως. Όλα πήγαν ρολόι και μερικές στιγμές ήταν καθηλωτικές. ...
Read more

Προειδοποίηση: αυτό θα είναι ένα μίζερο post.

Αισθάνομαι μια τρομερή απαισιοδοξία τελευταία. Είναι ένα συναίσθημα που είμαι σίγουρος ότι μοιράζομαι με πολλούς συμπατριώτες μου αυτές τις μέρες, αλλά για ελαφρώς διαφορετικό λόγο - είναι το συναίσθημα ότι όλη η φουρτούνα που έχουμε περάσει ως τώρα, ως κράτος και ως κοινωνία, και όλη η κακοκαιρία που ακόμη έρχεται (γιατί έρχεται), θα είναι για το τίποτα. Μετά από πολλή σκέψη και προβληματισμό, νομίζω ότι αυτό φοβάμαι πιο πολύ απ' όλα. Διαβάζω άρθρα επί άρθρων και απόψεις επί απόψεων στον Τύπο. Αποφεύγω την τηλεόραση, και λόγω έλλειψης χρόνου και λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης. Παρά τα όσα καταφέρονται κατά των ΜΜΕ, ο γραπτός Τύπος, είτε τυπωμένος είτε ηλεκτρονικός, προσφέρει μια υπέροχη πολυφωνία, από τα κομμάτια της οποίας μπορεί κανείς, εφόσον έχει ανοιχτό μυαλό, να σχηματίσει μια αρκετά κατατοπιστική, αν και πάλι ατελή, εικόνα. Το πρόβλημα είναι ότι η εικόνα που σχηματίζεται δεν μου αρέσει καθόλου. Έχω διαβάσει ορισμένες γνώμες που καταδικάζουν (δικαίως, κατά τη γνώμη μου) τις με...
Read more

Πού πάνε οι σχέσεις που δεν άντεξαν; Στο μουσείο.

Image
Μου αρέσουν τα μουσεία. Δεν ανήκω σε αυτούς που, μόλις φτάνουν σε κάποιο ξένο μέρος, τρέμουν τον αναπόφευκτο εγκλεισμό στο τεράστιο, βαρετό κτίριο με τα ακόμη πιο βαρετά εκθέματα ή γκρινιάζουν προκαταβολικά για τα πόδια τους που θα πονέσουν, τριγυρνώντας πάνω-κάτω στους σιωπηλούς διαδρόμους. Μπορώ να κυκλοφορώ μέσα τους για ώρες, είτε περιεργαζόμενος κάθε έκθεμα με προσοχή είτε απλώς θαυμάζοντάς το για λίγο καθώς περνάω από μπροστά του, αφήνοντας την συνολική ατμόσφαιρα του χώρου να με διαπεράσει. Τα μουσεία με συνάρπαζαν πάντοτε - αναμφίβολα αυτό έχει να κάνει με την αγάπη που έχω για την ιστορία, την επιθυμία που έχω να μαθαίνω πράγματα για το παρελθόν ενός τόπου, τον τρόπο ζωής και σκέψης των κατοίκων του, τα όνειρα και τους φόβους που εμπνέουν την τέχνη του, αλλά και τις σύγχρονες ανησυχίες του. Το κάθε έκθεμα, ανεξάρτητα από την καλλιτεχνική ή ιστορική του αξία, έχει αιχμαλωτίσει μια στιγμή στο χρόνο, ένα μικρό κομμάτι από ένα τεράστιο παζλ, του οποίου η εικόνα ξεκαθαρίζει όσα ...
Read more