Mac City Blues

Ο Michael Jackson έχει δυο μέρες νεκρός. Καθώς έτυχε να βρίσκομαι στο Λονδίνο εκείνο το πρωί, είδα τα πρωτοσέλιδα ("London killed Michael Jackson". LOL), περπάτησα ακούγοντας τη μουσική του από ένα σωρό διαφορετικά σημεία, είδα το Lyric Theatre στο West End να πλημμυρίζει από κόσμο για το Thriller Live που παίζεται εδώ και κάποιους μήνες. Όπως γράφει και ο Tyler , πιθανότατα ο θάνατος του Michael Jackson είναι ο μεγαλύτερος θάνατος καλλιτέχνη που θα ζήσει η pop culture-obsessed γενιά μας (επίσης, παραθέτει πολλά ενδιαφέροντα links κι ένα hilarious-because-it's-true tweet). Κι όχι άδικα, άλλωστε ο Michael Jackson υπήρξε πολλά πράγματα στη ζωή του και λίγα από αυτά ήταν θετικά, αλλά το σύνολο των μερών αυτού του ανθρώπου αρκούσε για να φτιάξει ένα θρύλο. Ούτε ήταν ποτέ εύκολο να τον χαρακτηρίσει κανείς οτιδήποτε, είτε ιδιοφυία, είτε εκκεντρικό, είτε παιδόφιλο. Ο Jacko ήταν πάντα μια ιδιαίτερη περίπτωση ανθρώπου, που τα issues του και τα προβλήματά του αποτυπώθηκαν στη συνε...

Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που σκέφτηκα, "ΤΑ ΘΕΛΩ ΤΑ ΘΕΛΩ ΤΑ ΘΕΛΩ ΤΑ ΘΕΛΩ!!!!!" και τα εν λόγω "τα" ήταν παπούτσια, ειδικά δεδομένου ότι διαθέτω χρωμόσωμα Y και ότι βλέπω σπάνια Sex and the City. Αλλά κάνοντας μια βόλτα στο blog του Ron Gilbert και βλέποντας αυτά τα All-star-άκια, δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα άλλο. Ναι, μια χαρά βλέπετε, έχουν όντως πάνω τους εικόνες από το Secret of Monkey Island , ένα από τα καλύτερα adventure games που πέρασαν ποτέ από τους IBM συμβατούς (σνιφ, συγκίνηση!). Διακρίνονται η μονομαχία μέσω προσβολών με την Swordmaster, και ο είρων και κυνικός σκοπός που μας βάζει τόσο έξοχα στον κόσμο του παιχνιδιού κοροϊδεύοντάς μας. Αντίθετα πάντως με τις γαλότσες Marc Jacobs , αυτά εδώ φαίνονται να είναι one-off, οπότε απλά θα μείνω να τα θαυμάζω από τη φωτογραφία. *Αναστεναγμός* Στο μεταξύ ας βάλω να ακούσω λίγο ακόμα The Gaslight Anthem , που μονοπωλούν το mp3 player μου αυτό το Σαββατοκύριακο.

Το κεφάλι μου γυρίζει, οι σκέψεις μου δεν έχουν καμία αξιόλογη συνοχή, ο καιρός είναι υπέροχος στη Θεσσαλονίκη (ήλιος και ψοφόκρυο, το οποίο ξέρω ότι οι μόνοι άνθρωποι που μπορούν να το περιγράψουν ως "υπέροχο καιρό" είναι οι Άγγλοι, οι έμποροι σόμπας, οι πωλητές γυαλιών ηλίου, οι ξυλοκόποι κι εγώ - σημειωτέον ότι ποτέ δε συνάντησα Άγγλο έμπορο σόμπας και γυαλιών ηλίου με χόμπυ την υλοτομία που να μην συμπάθησα). Δεν είναι ότι το τρέξιμο των τελευταίων δύο μηνών με έχει καταβάλει, αλλά σίγουρα ένα άλφα μούδιασμα υπάρχει. Και το τελευταίο που θέλω είναι να γίνομαι Debbie Downer (όρος copy-righted by Than ). Δεδομένων τον συνθηκών όμως, το post αυτό θα είναι περισσότερο διεκπεραιωτικό, χωρίς πραγματικό δράμα, ανάπτυξη χαρακτήρων και κρυφά νοήματα, όπως τα υπόλοιπα αυτού του blog. - Παραπονιόμουν τις προάλλες ότι δεν έχω δει ακόμα το The Wrestler , παρ'όλη τη δηλωμένη Aronofsky-fanboyishness μου. Το γεγονός ότι οι περισσότεροι μου φίλοι πλέον βλέπουν ταινίες στο σπίτι καταντ...

Καλά ε, είπαμε ότι το καλοκαίρι τα πάντα στην Ελλάδα κατεβάζουν ταχύτητα και κυλούν πιο νωχελικά, περπατάμε στη σκιά και πίνουμε πολύ νερό, και δεν τρέχουμε για να μην ιδρώσουμε και μυρίζει άσχημα το βαγόνι στο μετρό, αλλά αυτό καταντάει γελοίο: έχω να ποστάρω από το Μάιο. Απαράδεκτο, γιατί από τότε που σταμάτησα να γράφω δεν έχω σχεδόν τι να διαβάσω πια. Και δεν είναι να πεις ότι δεν είχα και πράγματα που άξιζαν της προσοχής μου όλο το καλοκαίρι: από το San Diego Comic-Con και την ανακοίνωση των Eisners στην τελευταία συμμετοχή της Almudena Cid στους Ολυμπιακούς Αγώνες, από την προσωρινή μετατροπή της Σαντορίνης σε σκηνικό ταινίας του Eli Roth στην επίσης κινηματογραφική επανεμφάνιση του Radovan Karadzic, από το doping της Φανής Χαλκιά στην επιστροφή του Beverly Hills 90210 στις ελληνικές οθόνες (κι από Σεπτέμβριο και στις αμερικανικές σε νέα έκδοση, χε), κι από τη βδομάδα που πέρασα στην Κωνσταντινούπολη στο OMFG ΤΕΛΕΙΟ Dark Knight του Christopher Nolan, όσο να ‘ναι έγιναν κανα δυο π...