Mac City Blues

Γιατί ΕΣΕΙΣ το απαιτήσατε!!! Ή μάλλον επειδή έχω μαζέψει bookmarks πάλι και θέλω να ξεφορτωθώ μερικά. Γιατί ΕΣΕΙΣ το απαιτήσατε!!! Αλλά στην πραγματικότητα όχι. Αλλά ΝΑΙ!!! ... Right then. - Πρώτο και καλύτερο, το συνεχιζόμενο δράμα του review του Darkfall Online από το Eurogamer. Το ελληνοσουηδικής ανάπτυξης MMO έκανε το όνομά του πάνω στο γεγονός ότι είναι απόλυτα εχθρικό προς το νέο παίκτη, καθώς οποιοσδήποτε μέσα στο παιχνίδι μπορεί όχι μόνο να σφάξει οποιονδήποτε άλλο, αλλά και να του βουτήξει ό,τι έχει και δεν έχει. Είναι ο ύστατος εφιάλτης οποιουδήποτε έπαιζε WoW, WAR, AoC κλπ. και έτρεχε να ξεφύγει από διάφορους gankers και griefers (αυτούς που παίζουν το παιχνίδι μόνο και μόνο για να παρενοχλούν πιο άπειρους παίκτες): ένα ολόκληρο παιχνίδι γεμάτο εκδικητικούς τραμπούκους, το ΜΜΟ αντίστοιχο του να σκάσεις 2 η ώρα το πρωί στη Σωκράτους με ένα φουσκωμένο πορτοφόλι και να ρωτάς μεγαλόφωνα πού βρίσκεται το πιο ακριβό ξενοδοχείο της πόλης και πόσο ξύλο θα φάει όποιος δε σου πεί. Ο...

Games. Σε ποιόν δεν αρέσουν τα games; Σε πολύ κόσμο, μάλλον, αλλά αυτό δεν τα εμποδίζει απ'το να είναι παντού. Εκτός των άλλων, αυτό τον καιρό βρίσκονται και στις ταινίες, όπως π.χ. το made-by-students Turbo που λέγαμε στη Cinemel . Πιο high-profile όμως είναι το Gamer , των μουρλών που μας έδωσαν τα δύο Crank, όπου ο Jason Statham κάνει το καλύτερο impersonation του Βέγγου που μπορεί. Πηγαίντε μια βόλτα από το Movies for the Masses για τις δηλώσεις μου σχετικά με το trailer του Gamer , που μου ζήτησε ο cheaplog μόλις κατέβηκα από το αεροπλάνο από Λονδίνο. Αυτό το τζετσέτινγκ λάιφστάιλ είναι εξαντλητικό ώρες ώρες βρε παιδί μου.

I could get used to this.

Είναι μικρό, είναι θαυματουργό, είναι αγάπη μας πρώτη, αγάπη μεγάλη. Και είναι 20 χρονών. Το Game Boy της Nintendo γιόρτασε την εβδομάδα που μας πέρασε την 20ή επέτειο της κυκλοφορίας του στην Ιαπωνία. Περίπου ένα χρόνο μετά θα έφτανε και στα δικά μας χέρια, και τίποτα πια στο gaming δε θα ήταν το ίδιο. Κάντε μια βόλτα από το GameOver , όπου κάνω έστω μια προσπάθεια να μεταφέρω την αγάπη μου για το μικρό φορητό τουβλάκι που έκρυβε ολόκληρους κόσμους μέσα του.

Και πάλι πίσω στην Αθήνα. Το σφηνάκι Λονδίνο ήταν, όπως αναμενόταν, γευστικότατο, αλλά τώρα ξεκινάει το στερητικό σύνδρομο. Δυστυχώς, λόγω της δουλειάς που είχα εκεί (και για την οποία θα διαβάσετε αλλού και άλλη στιγμή, να'ναι καλά το NDA ), ο ελεύθερος χρόνος που είχα ήταν ελάχιστος και ουσιαστικά πρόλαβα να δω μόνο Covent Garden όπου έμενα, άντε και λίγο παραπέρα. Φυσικά, τελικά κατέληξα να βλέπω τα κτίρια του κέντρου να απομακρύνονται από το τραίνο για το Stansted, ακούγοντας το Smokers Outside the Hospital Doors των Editors και να θέλω να επιστρέψω εκεί όσο το δυνατόν πιο σύντομα, αλλά δεδομένου ότι την τελευταία φορά πρόλαβαν και πέρασαν εφτά χρόνια, δεν κρατάω και την αναπνοή μου. Ενδιαφέροντα πραγματάκια που έμαθα στο ταξίδι μου προς, μέσα στο και από το Λονδίνο: - Η αναπαράσταση των κανόνων ασφαλείας πάνω στο αεροπλάνο που είχε αποκλειστικό σκοπό τη γελοιοποίηση της φτωχούλας αεροσυνοδού με την παντομίμα και τη σωσιβιάρα κολλάρο, έχει, ευτυχώς για τη φτωχούλα αεροσυνοδό...

Wow. Λονδίνο. Μετά από εφτά-οχτώ χρόνια, και με την επίσκεψη να διαρκεί ουσιαστικά μία μέρα, δεν είμαι σίγουρος αν μετράει καν. Περισσότερο μάλλον θα είναι σαν να είδα ένα όνειρο του Λονδίνου σε κάποια άσχετη στιγμή. Ή σαν να έπαιξα το demo του. Full version ΤΒΑ. Later.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που σκέφτηκα, "ΤΑ ΘΕΛΩ ΤΑ ΘΕΛΩ ΤΑ ΘΕΛΩ ΤΑ ΘΕΛΩ!!!!!" και τα εν λόγω "τα" ήταν παπούτσια, ειδικά δεδομένου ότι διαθέτω χρωμόσωμα Y και ότι βλέπω σπάνια Sex and the City. Αλλά κάνοντας μια βόλτα στο blog του Ron Gilbert και βλέποντας αυτά τα All-star-άκια, δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα άλλο. Ναι, μια χαρά βλέπετε, έχουν όντως πάνω τους εικόνες από το Secret of Monkey Island , ένα από τα καλύτερα adventure games που πέρασαν ποτέ από τους IBM συμβατούς (σνιφ, συγκίνηση!). Διακρίνονται η μονομαχία μέσω προσβολών με την Swordmaster, και ο είρων και κυνικός σκοπός που μας βάζει τόσο έξοχα στον κόσμο του παιχνιδιού κοροϊδεύοντάς μας. Αντίθετα πάντως με τις γαλότσες Marc Jacobs , αυτά εδώ φαίνονται να είναι one-off, οπότε απλά θα μείνω να τα θαυμάζω από τη φωτογραφία. *Αναστεναγμός* Στο μεταξύ ας βάλω να ακούσω λίγο ακόμα The Gaslight Anthem , που μονοπωλούν το mp3 player μου αυτό το Σαββατοκύριακο.