Mac City Blues

Θέλω εδώ και καιρό να ξεκινήσω μια σειρά posts όπου θα μιλάω για παιχνίδια και, αν έχω όρεξη, ταινίες, βιβλία, comics ή ό,τι άλλο πέσει στα χέρια μου, για τα οποία δεν χρειάστηκε να γράψω αλλού. Ειδικά σε ό,τι αφορά στα videogames, υπάρχουν πάντα κάποια που δεν έχει τύχει να αναλάβω ήδη για review στα μέσα με τα οποία συνεργάζομαι, αλλά παρόλα αυτά θέλω να μοιραστώ την άποψή μου. Κάποια ειδικά χαρακτηριστικά που θα έχουν αυτά τα posts: - Δεν θα αφορούν απαραίτητα νέες κυκλοφορίες. Μπορεί να είναι παιχνίδια που καθυστέρησα να παίξω λόγω έλλειψης χρόνου, ή που δεν έτυχε να πιάσω ποτέ μέχρι τώρα, ή που έπαιζα για καιρό και μόλις ολοκλήρωσα. - Όπως λέει και ο γενικός τίτλος της, ας πούμε, "στήλης" (ο οποίος είναι στα λατινικά επειδή είμαι και πολύ ψαγμένος και έχω μόρφωση ναούμ, και οπωσδήποτε όχι επειδή διάβαζα Αστερίξ μικρός), θα πρόκειται κυρίως για την υποκειμενική μου άποψη σχετικά με στοιχεία που μου έκαναν προσωπικά εντύπωση. Δεν πρόκειται δηλαδή για τον τρόπο που γρά...

Αισθάνομαι μια τρομερή απαισιοδοξία τελευταία. Είναι ένα συναίσθημα που είμαι σίγουρος ότι μοιράζομαι με πολλούς συμπατριώτες μου αυτές τις μέρες, αλλά για ελαφρώς διαφορετικό λόγο - είναι το συναίσθημα ότι όλη η φουρτούνα που έχουμε περάσει ως τώρα, ως κράτος και ως κοινωνία, και όλη η κακοκαιρία που ακόμη έρχεται (γιατί έρχεται), θα είναι για το τίποτα. Μετά από πολλή σκέψη και προβληματισμό, νομίζω ότι αυτό φοβάμαι πιο πολύ απ' όλα. Διαβάζω άρθρα επί άρθρων και απόψεις επί απόψεων στον Τύπο. Αποφεύγω την τηλεόραση, και λόγω έλλειψης χρόνου και λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης. Παρά τα όσα καταφέρονται κατά των ΜΜΕ, ο γραπτός Τύπος, είτε τυπωμένος είτε ηλεκτρονικός, προσφέρει μια υπέροχη πολυφωνία, από τα κομμάτια της οποίας μπορεί κανείς, εφόσον έχει ανοιχτό μυαλό, να σχηματίσει μια αρκετά κατατοπιστική, αν και πάλι ατελή, εικόνα. Το πρόβλημα είναι ότι η εικόνα που σχηματίζεται δεν μου αρέσει καθόλου. Έχω διαβάσει ορισμένες γνώμες που καταδικάζουν (δικαίως, κατά τη γνώμη μου) τις με...

Αν είχατε κάποιον ενάρετο φίλο, αυτόν που συνέχεια έδινε στους ζητιάνους, δεν πατούσε ουρές από γατάκια και περνούσε τα μυρμήγκια απέναντι στο δρόμο, μάλλον αναρωτιέστε πού είναι εδώ και λίγες ώρες. Μην ανησυχείτε. Ανήλθε στους ουρανούς, μαζί με το υπόλοιπο 3% του "καλού καγαθού" πληθυσμού της Γης, αφήνοντας εμάς τους αμαρτωλούς να συνεχίσουμε να ανεχόμαστε φριχτά μαρτύρια όπως τα ανέκδοτα με τον Στρος-Καν και η πίτσα με ανανά. Μέχρι τις 21 Οκτωβρίου 2011, βέβαια, που θα κλείσει το μαγαζί για όλους πλέον. Χαχα, ρε φίλε, τι μαλάκες που είναι αυτοί οι χριστιανοί ε; Βέβαια, η παραπάνω εσχατολογική θεωρία με τις παράξενα συγκεκριμένες ημερομηνίες (και ώρες, 6 η ώρα τοπική απογευματινή - θα ξεκινούσε, λέει, από την πρώτη χρονική ζώνη και θα τις έπαιρνε με τη σειρά. Ο Κύριος είναι, αν μη τι άλλο, πρακτικός.) είναι χριστιανική μόνο κατ'όνομα. Πρόκειται για θεωρία που ανέπτυξε αυτός εδώ: Συμπαθέστατος ε; Ο κύριος που βλέπετε στην εικόνα ονομάζεται Harold Camping και είνα...

Ήταν το πρώτο νέο που διάβασα το πρωί, ανοίγοντας τον υπολογιστή μου, και το πρώτο πράγμα που ένιωσα δεν με έχει αφήσει ακόμα: ένα μούδιασμα, ένα κενό. Ο Θανάσης Βέγγος δεν τρέχει πια. Δεν χάθηκε με τραγικό τρόπο, δεν σκοτώθηκε σε δυστύχημα, δεν βρήκαν το πτώμα του σε κάποιο ξενοδοχείο με χάπια γύρω του. Έφυγε ήσυχα και με αξιοπρέπεια, όπως ακριβώς έζησε. Πέθανε πλήρης ημερών, αφήνοντας πίσω του ένα έργο που θα του εξασφαλίσει την αθανασία. Πόσο ταιριαστό φαίνεται ξαφνικά το μικρό του όνομα, ε; Δεν μπορώ, λοιπόν, να στενοχωρηθώ. Ταυτόχρονα, δεν μπορώ να μη δακρύσω. Δεν έχω κάποιο προσωπικό ανέκδοτο να διηγηθώ που να αφορά τον Θανάση Βέγγο, όπως αυτό που περιγράφει ο thepavl ή άλλα που έχω ακούσει από φίλους που τον είδαν από κοντά ή του μίλησαν. Εγώ δεν είχα ποτέ αυτή την τύχη. Θυμάμαι να βλέπω τον Βέγγο πρώτη φορά όταν ήμουν μικρός, σε μία από τις τηλεοπτικές εκπομπές που είχε στην κρατική τηλεόραση, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80. Δεν ήξερα ποιος ήταν, δεν είχα ιδέα γι...

Είναι πάντα ιδιαίτερη στιγμή όταν γυρίζεις σπίτι. Είναι μια στιγμή που κατακλύζεσαι από πολλά, συχνά αντικρουόμενα μεταξύ τους, συναισθήματα. Από τη μία, χαίρεσαι τόσο πολύ που επέστρεψες σε ένα χώρο που γνωρίζεις τόσο καλά, όπου έχεις τόσες ευχάριστες αναμνήσεις, όπου ό,τι βλέπεις γύρω σου σε παραπέμπει σε κάποια στιγμή της ζωής σου που όλα ήταν σταθερά, ήταν γνώριμα, ήταν ασφαλή. Είναι ένα πολύ όμορφο, ζεστό συναίσθημα, το οποίο δεν αλλάζει όσες φορές κι αν το νιώσεις. Από την άλλη, αναγνωρίζεις ότι πρόκειται για ένα μέρος που σου έδωσε ό,τι είχε να σου δώσει, έπαιξε το ρόλο του στη ζωή σου και ο καιρός του πέρασε - είχες επόμενα βήματα να κάνεις, νέα πράγματα να δεις, νέα συναισθήματα να νιώσεις. Υπήρχε λόγος που δεν έμεινες και αυτός ο λόγος εξακολουθεί να ισχύει και τώρα που γύρισες. Παρ'όλα αυτά, είναι ωραία να γυρνάς, έστω και για λίγο. Πού ξέρεις, κάποιες φορές υπάρχουν ακόμη πράγματα να πάρεις, όλο και κάτι θα ξέχασες σε κάποιο ράφι του παλιού σου δωματίου, όλο και κάποια ...

So, I'm going there. Ναι, που λέτε, ήθελα να γράψω κάτι πιο εκτενές και πιο εύγλωττο από αυτό το υπερτροφικό tweet, αλλά ο χρόνος μου τους τελευταίους μήνες είναι λιγότερος κι από τις ελπίδες της Ελλάδας να παραμείνει κράτος - όπως θα έχει γίνει προφανές από την κατάσταση αυτού του blog, π.χ. Όλα αυτά όμως δεν έχουν σημασία, γιατί πάω στην E3 ρε φίλε. Talk about childhood dreams come true.

Είναι μια πικρή αλήθεια ότι τελευταία βλέπω πολύ λιγότερες ταινίες απ'ό,τι παλιότερα. Λίγο η δουλειά που σημαντικό της τμήμα περιλαμβάνει ασχολία στο σπίτι (τα videogames είναι χρονοβόρα υπόθεση κι όχι πάντα όσο ευχάριστη θα φανταζόταν κανείς), λίγο οι πολλές τηλεοπτικές σειρές που τα τελευταία πέντε-έξι χρόνια συναγωνίζονται αρκετά επάξια τα κινηματογραφικά τους ξαδέρφια, δε μένει και πολύς χρόνος για σινεμά. Γι'αυτό και ήταν καλοδεχούμενη η ευκαιρία να παρακολουθήσω την πρεμιέρα του ArTherapy , της νέας ταινίας του Νίκου Περάκη . Βοηθάει βέβαια να έχεις και ξαδέρφη που παίζει στην ταινία. Ο Περάκης δίκαια μπορεί να θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες σκηνοθέτες. Μπορεί να μην είναι όλες του οι δουλειές ισάξιες σε ποιότητα, αλλά τουλάχιστον ο άνθρωπος δε σταματάει να ψάχνεται και να δουλεύει την τέχνη του, προσπαθώντας να ασχοληθεί με ποικιλία θεμάτων και στιλ. Ο πειραματισμός αυτός είναι πιο έκδηλος από ποτέ στην τελευταία του ταινία, η οποία παίρνει τη...