Mac City Blues

Αν είχατε κάποιον ενάρετο φίλο, αυτόν που συνέχεια έδινε στους ζητιάνους, δεν πατούσε ουρές από γατάκια και περνούσε τα μυρμήγκια απέναντι στο δρόμο, μάλλον αναρωτιέστε πού είναι εδώ και λίγες ώρες. Μην ανησυχείτε. Ανήλθε στους ουρανούς, μαζί με το υπόλοιπο 3% του "καλού καγαθού" πληθυσμού της Γης, αφήνοντας εμάς τους αμαρτωλούς να συνεχίσουμε να ανεχόμαστε φριχτά μαρτύρια όπως τα ανέκδοτα με τον Στρος-Καν και η πίτσα με ανανά. Μέχρι τις 21 Οκτωβρίου 2011, βέβαια, που θα κλείσει το μαγαζί για όλους πλέον. Χαχα, ρε φίλε, τι μαλάκες που είναι αυτοί οι χριστιανοί ε; Βέβαια, η παραπάνω εσχατολογική θεωρία με τις παράξενα συγκεκριμένες ημερομηνίες (και ώρες, 6 η ώρα τοπική απογευματινή - θα ξεκινούσε, λέει, από την πρώτη χρονική ζώνη και θα τις έπαιρνε με τη σειρά. Ο Κύριος είναι, αν μη τι άλλο, πρακτικός.) είναι χριστιανική μόνο κατ'όνομα. Πρόκειται για θεωρία που ανέπτυξε αυτός εδώ: Συμπαθέστατος ε; Ο κύριος που βλέπετε στην εικόνα ονομάζεται Harold Camping και είνα...

Ήταν το πρώτο νέο που διάβασα το πρωί, ανοίγοντας τον υπολογιστή μου, και το πρώτο πράγμα που ένιωσα δεν με έχει αφήσει ακόμα: ένα μούδιασμα, ένα κενό. Ο Θανάσης Βέγγος δεν τρέχει πια. Δεν χάθηκε με τραγικό τρόπο, δεν σκοτώθηκε σε δυστύχημα, δεν βρήκαν το πτώμα του σε κάποιο ξενοδοχείο με χάπια γύρω του. Έφυγε ήσυχα και με αξιοπρέπεια, όπως ακριβώς έζησε. Πέθανε πλήρης ημερών, αφήνοντας πίσω του ένα έργο που θα του εξασφαλίσει την αθανασία. Πόσο ταιριαστό φαίνεται ξαφνικά το μικρό του όνομα, ε; Δεν μπορώ, λοιπόν, να στενοχωρηθώ. Ταυτόχρονα, δεν μπορώ να μη δακρύσω. Δεν έχω κάποιο προσωπικό ανέκδοτο να διηγηθώ που να αφορά τον Θανάση Βέγγο, όπως αυτό που περιγράφει ο thepavl ή άλλα που έχω ακούσει από φίλους που τον είδαν από κοντά ή του μίλησαν. Εγώ δεν είχα ποτέ αυτή την τύχη. Θυμάμαι να βλέπω τον Βέγγο πρώτη φορά όταν ήμουν μικρός, σε μία από τις τηλεοπτικές εκπομπές που είχε στην κρατική τηλεόραση, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80. Δεν ήξερα ποιος ήταν, δεν είχα ιδέα γι...

Είναι πάντα ιδιαίτερη στιγμή όταν γυρίζεις σπίτι. Είναι μια στιγμή που κατακλύζεσαι από πολλά, συχνά αντικρουόμενα μεταξύ τους, συναισθήματα. Από τη μία, χαίρεσαι τόσο πολύ που επέστρεψες σε ένα χώρο που γνωρίζεις τόσο καλά, όπου έχεις τόσες ευχάριστες αναμνήσεις, όπου ό,τι βλέπεις γύρω σου σε παραπέμπει σε κάποια στιγμή της ζωής σου που όλα ήταν σταθερά, ήταν γνώριμα, ήταν ασφαλή. Είναι ένα πολύ όμορφο, ζεστό συναίσθημα, το οποίο δεν αλλάζει όσες φορές κι αν το νιώσεις. Από την άλλη, αναγνωρίζεις ότι πρόκειται για ένα μέρος που σου έδωσε ό,τι είχε να σου δώσει, έπαιξε το ρόλο του στη ζωή σου και ο καιρός του πέρασε - είχες επόμενα βήματα να κάνεις, νέα πράγματα να δεις, νέα συναισθήματα να νιώσεις. Υπήρχε λόγος που δεν έμεινες και αυτός ο λόγος εξακολουθεί να ισχύει και τώρα που γύρισες. Παρ'όλα αυτά, είναι ωραία να γυρνάς, έστω και για λίγο. Πού ξέρεις, κάποιες φορές υπάρχουν ακόμη πράγματα να πάρεις, όλο και κάτι θα ξέχασες σε κάποιο ράφι του παλιού σου δωματίου, όλο και κάποια ...

So, I'm going there. Ναι, που λέτε, ήθελα να γράψω κάτι πιο εκτενές και πιο εύγλωττο από αυτό το υπερτροφικό tweet, αλλά ο χρόνος μου τους τελευταίους μήνες είναι λιγότερος κι από τις ελπίδες της Ελλάδας να παραμείνει κράτος - όπως θα έχει γίνει προφανές από την κατάσταση αυτού του blog, π.χ. Όλα αυτά όμως δεν έχουν σημασία, γιατί πάω στην E3 ρε φίλε. Talk about childhood dreams come true.

Είναι μια πικρή αλήθεια ότι τελευταία βλέπω πολύ λιγότερες ταινίες απ'ό,τι παλιότερα. Λίγο η δουλειά που σημαντικό της τμήμα περιλαμβάνει ασχολία στο σπίτι (τα videogames είναι χρονοβόρα υπόθεση κι όχι πάντα όσο ευχάριστη θα φανταζόταν κανείς), λίγο οι πολλές τηλεοπτικές σειρές που τα τελευταία πέντε-έξι χρόνια συναγωνίζονται αρκετά επάξια τα κινηματογραφικά τους ξαδέρφια, δε μένει και πολύς χρόνος για σινεμά. Γι'αυτό και ήταν καλοδεχούμενη η ευκαιρία να παρακολουθήσω την πρεμιέρα του ArTherapy , της νέας ταινίας του Νίκου Περάκη . Βοηθάει βέβαια να έχεις και ξαδέρφη που παίζει στην ταινία. Ο Περάκης δίκαια μπορεί να θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες σκηνοθέτες. Μπορεί να μην είναι όλες του οι δουλειές ισάξιες σε ποιότητα, αλλά τουλάχιστον ο άνθρωπος δε σταματάει να ψάχνεται και να δουλεύει την τέχνη του, προσπαθώντας να ασχοληθεί με ποικιλία θεμάτων και στιλ. Ο πειραματισμός αυτός είναι πιο έκδηλος από ποτέ στην τελευταία του ταινία, η οποία παίρνει τη...

Πω-πω, βδομάδα κι αυτή, ε; Ευτυχώς που δε συνέχισε όπως άρχισε, γιατί μέχρι αύριο θα είχαμε κατάλυση πολιτεύματος ή κάτι παρόμοιο. Παγκοσμίως (χμμ, τώρα που το σκέφτομαι, ίσως κάτι τέτοιο να μην ήταν και τελείως κακό. Τέσπα). Τι πράγμα; Α, ναι. Πολύς καιρός χωρίς post, μπλα μπλα, μήνες σιωπής, μπούρου μπούρου, δε θα το ξανακάνω κλπ. κλπ. και άλλα τέτοια. 'νταξ, θα διαβάσετε τώρα παρακάτω; Για μένα βέβαια, που ως γνωστόν έχω τις προτεραιότητές μου ακέραιες, το πιο σημαντικό νέο δεν ήταν η APOCALYPS3 (thanks για την ιδέα για Facebook status, VG247 !), ούτε το συνεχιζόμενο σκάνδαλο της απόλυσης των επικεφαλής της Infinity Ward από την Activision για λόγους που φαίνεται πως αφορούσαν το διαμοιρασμό των κερδών από το Modern Warfare 2 ( οι δύο εν λόγω κύριοι, Jason West και Vincent Zampella, μηνύουν τώρα το γίγαντα για 36 εκατομμύρια δολλάρια - αν τα καταφέρουν, τι να τους πει το 21% ΦΠΑ - by the way, το καλύτερο το είπε πάλι ο Tim Shafer), ούτε καν τα νέα μέτρα της κυβέρνησης που σ...

Παραμονή Πρωτοχρονιάς λοιπόν. Τέλος χρονιάς. Και τέλος δεκαετίας. Wow. Πρέπει να κάνουμε λίστες και ανασκοπήσεις και απολογισμούς. Μπαααα. Καλή χρονιά και καλή δεκαετία σε όλους. Post fail.